انجمن سازه‌های فولادی ایران نشریه علمی سازه و فولاد 1735-515X 20 53 2026 10 23 Iran's Steel Industry at a Crossroads: Production Targets and the Carbon Cost of Growth by 2035 صنعت فولاد ایران بر سر دوراهی: اهداف تولید، جایگاه جهانی و بهای کربنی رشد تا ۲۰۳۵ 48 59 252771 10.22034/jss.2026.596678.1053 FA راضیه جعفرآقایی استادیار، گروه ریاضی و آمار، واحد شوشتر، دانشگاه آزاد اسلامی، شوشتر، ایران 0000-0003-0782-9199 مهدی علیخانی کارشناس اتوماسیون صنعتی، شرکت فولاد خوزستان، اهواز، ایران Journal Article 2026 02 22 Background: Iran's steel industry produced 32 million tonnes in 2025, ranking tenth globally and first in the Middle East. However, the gap between official targets (55 million tonnes) and actual output, along with the carbon impact of future growth, has rarely been assessed quantitatively and probabilistically. This study aims to evaluate whether production targets can coexist with climate constraints by 2035 and to identify optimal decarbonization pathways, considering Iran's unusual direct reduction-dominated starting point. Methods: The study uses a mixed-methods approach: describing the 2021–2025 performance with World Steel Association data, and building three production scenarios (Status Quo, Policy Target based on the Vision Document, and Optimistic based on the five-percent growth of the 7th Development Plan) for 2026–2035. CO₂ emissions under three technology pathways (current mix, full gas-based direct reduction, and hydrogen-based direct reduction) were modeled using Monte Carlo simulation with 10,000 iterations and a gate-to-gate system boundary. Iran was also benchmarked against the world's ten largest producers. Results: Iran's steel production reached 32 million tonnes at a compound annual growth rate of 3.1%. Achieving the 55 million tonne target requires 11.5% annual growth, four times the observed rate. Under the Policy Target scenario, the current technology mix raises emissions to about 82 million tonnes by 2035, nearly doubling them. Completing the shift to full gas-based direct reduction yields only a 14.5% reduction, since its low-carbon advantage has already been captured. In contrast, hydrogen-based direct reduction cuts emissions by 80.6% and is the only pathway aligned with Paris-compatible reduction targets (a 25% cut by 2030). Conclusion: Iran's production targets are compatible with climate constraints only if adjusted to a realistic growth of three to five percent. Early investment in green hydrogen infrastructure, learning from shared challenges with India rather than Europe, and reporting probabilistic ranges instead of single figures in policy documents are the key practical contributions of this study for policymakers. زمینۀ پژوهش: صنعت فولاد ایران با تولید ۳۲ میلیون تن در سال ۲۰۲۵، دهمین تولیدکنندۀ بزرگ جهان و نخستین تولیدکنندۀ خاورمیانه است. بااین‌حال، شکاف میان اهداف رسمی تولید (۵۵ میلیون تن) و عملکرد واقعی و پیامدهای کربنی رشد آیندۀ این صنعت، کم‌تر به‌صورت کمّی و احتمالاتی سنجیده شده‌اند. هدف این پژوهش، ارزیابی سازگاری اهداف تولید با قیدهای اقلیمی تا سال ۲۰۳۵ و شناسایی مسیرهای بهینۀ کربن‌زدایی با توجه به نقطۀ شروع غیرمعمول و احیای مستقیم-محور صنعت فولاد ایران است. روش پژوهش: این مطالعه از رویکرد ترکیبی بهره می‌گیرد: توصیف عملکرد ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ با داده‌های انجمن جهانی فولاد و ساخت سه سناریوی تولید (وضع موجود، هدف سیاستی مبتنی بر سند چشم‌انداز و خوش‌بینانه مبتنی بر رشد پنج درصدی برنامۀ هفتم توسعه) برای افق ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۵. انتشار دی‌اکسیدکربن تحت سه مسیر فناوری (ترکیب فعلی، احیای مستقیم گازی کامل و احیای مستقیم هیدروژنی) با استفاده از شبیه‌سازی مونت‌کارلو با ده‌هزار تکرار و با مرز سیستم دروازۀ کارخانه مدل‌سازی شد. همچنین بنچ‌مارک بین‌المللی با ۱۰ تولیدکنندۀ بزرگ جهان انجام گرفت. یافته‌ها: تولید فولاد ایران با نرخ رشد مرکب ۳/۱ درصد به ۳۲ میلیون تن رسید. رسیدن به هدف ۵۵ میلیون تن به رشد سالانۀ ۱۱/۵ درصد نیاز دارد که چهار برابر نرخ مشاهده‌شده است. تحت سناریوی هدف سیاستی، ترکیب فناوری فعلی انتشار را تا ۲۰۳۵ به حدود ۸۲ میلیون تن (تقریباً دو برابر) می‌رساند. تکمیل گذار به احیای مستقیم گازی تنها ۱۴/۵ درصد کاهش ایجاد می‌کند، زیرا مزیت کم‌کربن آن پیش‌تر محقق شده است. در مقابل، احیای مستقیم هیدروژنی انتشار را ۸۰/۶ درصد کاهش داده و تنها مسیری است که با هدف‌های کاهشی سازگار با توافق پاریس (کاهش ۲۵ درصدی تا ۲۰۳۰) هم‌خوانی دارد. نتیجه‌گیری: اهداف تولیدی ایران تنها درصورتی با قیدهای اقلیمی سازگار می‌شوند که بر پایۀ رشد واقع‌بینانۀ سه تا پنج درصد تنظیم شوند. سرمایه‌گذاری زودهنگام در زیرساخت هیدروژن سبز، الگوبرداری از چالش‌های مشترک با هند به‌جای اروپا و جایگزینی بازه‌های احتمالاتی به‌جای ارقام قطعی در اسناد سیاستی، از مهم‌ترین دستاوردهای کاربردی این پژوهش برای تصمیم‌گیران است.

https://www.journalisss.ir/article_252771_de205200577c8c8b53376c1348e17335.pdf